Το Ερευνητικό Κέντρο MOHA παρουσίασε την ατομική έκθεση ζωγραφικής του Ανδρέα Γεωργιάδη με τίτλο «Το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο», βασισμένη στο μυθιστόρημα του Λόρενς Ντάρελ, σε επιμέλεια της Φανής-Μαρίας Τσιγκάκου, στην Οικία Μοχάμετ Άλι στην Καβάλα.

Η έκθεση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας τον Οκτώβριο του 2014, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 12 χρόνια από τα εγκαίνια της Βιβλιοθήκης. Ο καλλιτέχνης τιμήθηκε από τον Κυβερνήτη της Αλεξάνδρειας με τη σημαντική διάκριση του «Κλειδιού της Πόλης». Μετά την Αλεξάνδρεια, η έκθεση παρουσιάστηκε στο Κάιρο, στο μαμελουκικό παλάτι Amir Taz, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Αιγύπτου. Τρίτος σταθμός ήταν η Ελλάδα, στην IANOS Art Gallery, υπό την αιγίδα της Βρετανικής και της Αιγυπτιακής Πρεσβείας, και τέταρτος το Hellenic Centre στο Λονδίνο. Η έκθεση παρουσιάστηκε τελευταία φορά στον Χαρουπόμυλο του Ρεθύμνου, τον Ιούνιο του 2016, στο πλαίσιο του προγράμματος του 19ου Διεθνούς Συνεδρίου για τον Λόρενς Ντάρελ, που διοργάνωσε η International Lawrence Durrell Society, και απέσπασε πολύ καλές κριτικές.

Μέσα από τα 26 έργα της ενότητας, όλα μελάνι σε χαρτί, ο Ανδρέας Γεωργιάδης δημιουργεί ένα εύθραυστο ποιητικό περιβάλλον, διάστικτο από πολλαπλές αναγνώσεις, γεμάτο εναλλαγές ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.

«Υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσες θέλεις να φανταστείς»
Πέρσγουορντεν

Ο Ανδρέας Γεωργιάδης, γοητευμένος από τη μοναδική ατμόσφαιρα της Αλεξάνδρειας και από το ξεχωριστό μυθιστόρημα του Βρετανού συγγραφέα, δημιουργεί μια εικαστική αφήγηση στιγμών, εντυπώσεων και αναμνήσεων, συνδυάζοντας το πραγματικό με το φανταστικό, το παρελθόν με το παρόν, το κυριολεκτικό με το μεταφορικό.

Ύστερα από μεθοδική έρευνα σε πλούσιο αρχειακό υλικό, ο καλλιτέχνης αναπλάθει μέσα από την τέχνη του τη δεκαετία του 1940, σταματώντας σε τόπους της πόλης που περιγράφει ο συγγραφέας στο Κουαρτέτο: θέατρα, καφέ, παραλίες, εστιατόρια, δρόμους, πλατείες, ξενοδοχεία, κουρεία, σπίτια, λιμάνια, σιδηροδρομικούς σταθμούς, καθώς και σε στιγμιότυπα των πρωταγωνιστών των μυθιστορημάτων. Το ξενοδοχείο Cecil, το ζαχαροπλαστείο Delices, το καφέ Pastroudis, το Baudrot, ο σιδηροδρομικός σταθμός, το δυτικό λιμάνι, η Rue Fouad, η Rue des Soeurs, η ελληνική συνοικία, η πλατεία Μοχάμετ Άλι, το Αρχηγείο της Αστυνομίας, το τέμενος Al Attarine, η βίλα Ambron –το σπίτι όπου έζησε ο Ντάρελ στην Αλεξάνδρεια–, η αραβική συνοικία και, φυσικά, η ατελείωτη Κορνίς πρωταγωνιστούν στα έργα της έκθεσης, ως μάρτυρες της ιστορίας της Αλεξάνδρειας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συνθέτοντας ταυτόχρονα μια υποκειμενική γεωγραφία με κέντρο τους ανθρώπους.

Στο εισαγωγικό του κείμενο, ο Ανδρέας Γεωργιάδης αναφέρει:
«Διάβασα πρώτη φορά το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο όταν ήμουν είκοσι χρονών. Θυμάμαι ακόμα πολύ ζωντανά τη συναρπαστική συγκίνηση της αίσθησης ότι ο κόσμος είναι (ή μπορεί να είναι) διαφορετικός. Η ανάγνωση του κόσμου και των ανθρώπινων σχέσεων από τον Λόρενς Ντάρελ χάραξε μέσα μου μια αλλιώτικη ανθρωπογεωγραφία. Είκοσι δύο χρονών. Επισκέπτομαι την πόλη για πρώτη φορά. Η πραγματικότητα ήταν αποκάλυψη. Όλοι και όλα ήταν εκεί, ανέγγιχτα: ο Ντάρελ, ο Καβάφης, ο Τσίρκας, ο Φόρστερ – οι ήρωες του Κουαρτέτου. Άνθρωποι, κτίρια, ήχοι, γεύσεις, μυρωδιές, καμένα από την έρημο και δροσισμένα από τη Μεσόγειο. Και ο χρόνος κύλησε από τότε. Επιστρέφω συχνά στο Κουαρτέτο για να το ξαναδιαβάσω. Σιγά σιγά η ονειρική μου επαφή με όλα αυτά που με συγκινούν περισσότερο αποκτά μια ρευστή διάσταση, καθώς το μελάνι βυθίζεται στα χαρτιά μου, καταγράφοντας ημιτόνια φωτός, αισθήματα απώλειας ή προσδοκίες, βλέμματα. Καταγράφω όλο και περισσότερα. Αυτές οι καταγραφές αποκτούν χαρακτηριστικά ενός σταθερού συναισθήματος. Και στα σαράντα μου μπορώ επιτέλους να διατυπώσω αυτό που θέλω: ένα ολόκληρο κεφάλαιο έργων αφιερωμένο σε αυτό το βιβλίο που σημάδεψε τη ζωή μου. Αυξάνω την πραγματική μου επαφή με την πόλη, επιστρέφοντας συχνά, ερευνώντας ακατάπαυστα δρόμους και πλατείες, κτίρια χαμένα στον χρόνο, καφέ και εστιατόρια. Προσπαθώ να αποδείξω στον εαυτό μου την πραγματικότητα μιας πραγματικότητας. Και, ευτυχώς, όλοι και όλα βρίσκονται ακόμη εκεί: Η μεγάλη Κορνίς καίγεται κάτω από τον απογευματινό ήλιο. Ο Ντάρλεϊ και η Μελίσσα περπατούν αγκαλιασμένοι. Ο Μπαλτάζαρ κάθεται στο καφέ Pastroudis και ετοιμάζει τη βραδινή ομιλία του για τον Παράκελσο και τους γνωστικούς. Στο ξενοδοχείο Cecil, ο Νεσίμ ζητά από την Ιουστίνη να τον παντρευτεί. Ακριβώς απέναντι, στον τέταρτο όροφο του ξενοδοχείου Metropole (Υπουργείο Δημοσίων Έργων), ο Κ. Π. Καβάφης κάθεται στο γραφείο του, κρυμμένος πίσω από στοίβες βιβλία, διορθώνοντας επιμελώς τα τελευταία δοκίμια ενός ποιήματος σε φύλλο που του έστειλε το τυπογραφείο Κασιμάτη & Ιωνά. Το βράδυ θα συναντήσει τον Ε. Μ. Φόρστερ στη Λέσχη Μοχάμετ Άλι, στη Rue Fuad. Προς το παρόν, ο δεύτερος παίρνει για άλλη μια φορά το ίδιο τραμ, ελπίζοντας κρυφά ότι εισπράκτορας θα είναι ο Μοχάμεντ ελ-Άντλ. Γιατί αυτή είναι η μαγεία της Αλεξάνδρειας, με τις “πέντε φυλές και πέντε γλώσσες”. Το πραγματικό διηθείται μέσα από το φανταστικό και το αντίστροφο, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ακριβώς κάτω από το κουρασμένο δέρμα του βασανιστικού παρόντος, νιώθεις αμέσως τις φλέβες του παρελθόντος να κυλούν αδιάκοπα, ενεργοποιώντας ταυτόχρονα την πράξη της μνήμης. Η δική μου μνήμη βρίσκεται στο σχέδιό μου. Επιστρέφω λοιπόν με αυτό ένα δώρο ανταπόδοσης: είκοσι δύο χρόνια μετά την πρώτη ανάγνωση, είκοσι μετά το πρώτο ταξίδι: Στον Παρασκευά Καρασούλο, που μου δίδαξε το Κουαρτέτο, στον Λόρενς Ντάρελ, που υπήρξε ένας τόσο συναρπαστικός οδηγός, στην πόλη που με ενέπνευσε από την πρώτη στιγμή.»

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ

Ο Ανδρέας Γεωργιάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1972. Ζει και εργάζεται στον Υμηττό. Έχει πραγματοποιήσει δέκα ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Αθήνα, Λονδίνο, Κάιρο, Αλεξάνδρεια κ.ά.) και έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις. Έχει επίσης συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Έχει εικονογραφήσει πολλά βιβλία και δίσκους. Ανήκει στην καλλιτεχνική ομάδα της Μικρής Άρκτου.