Δάφνη
Επιστημονική ονομασία: Laurus nobilis
Οικογένεια: Lauraceae
Περίοδος ανθοφορίας: Μάρτιος – Απρίλιος
Περιγραφή
Η δάφνη είναι θάμνος ή μικρό αειθαλές δέντρο με αργό ρυθμό ανάπτυξης. Απαντά ως αυτοφυές είδος στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο. Τα φύλλα της είναι κατ’ εναλλαγή, λογχοειδή, βαθυπράσινα. Έχουν αρωματική οσμή και ελαφρώς πικρή γεύση. Τα μικρά κίτρινα άνθη βγαίνουν από τον Μάρτιο έως τον Απρίλιο. Ο μαύρος καρπός έχει το μέγεθος και το σχήμα μιας μικρής ελιάς. Το φυτό ευδοκιμεί σε ασβεστολιθικά και καλά αρδευόμενα εδάφη. Πολλαπλασιάζεται συνήθως με σπόρους, αλλά και με μοσχεύματα ή παραφυάδες.
Χρήσεις & ιστορία
Τα φρέσκα φύλλα δάφνης συλλέγονται όλο τον χρόνο και χρησιμοποιούνται στη μαγειρική για να αρωματίζουν τα φαγητά. Τα φύλλα και οι καρποί περιέχουν αιθέρια έλαια με χαρακτηριστικό άρωμα.
Στην Ελλάδα η δάφνη είναι γνωστή με αυτό το όνομα από την αρχαιότητα. Ήταν ιερό δέντρο, αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα. Σύμφωνα με τον μύθο, η Δάφνη ήταν μια νεαρή, όμορφη νύμφη, κόρη του θεού-ποταμού Πηνειού. Είχε αφιερώσει τη ζωή της στην Άρτεμη και στο κυνήγι και, όπως η θεά, αρνιόταν να παντρευτεί. Ο Απόλλωνας την ερωτεύτηκε και την κυνήγησε. Η κοπέλα φοβήθηκε και παρακάλεσε τον πατέρα της να τη βοηθήσει. Εκείνος την προστάτεψε μεταμορφώνοντάς τη σε δέντρο, που ρίζωσε στην όχθη του ποταμού. Ο Απόλλωνας έκοψε μερικά κλαδιά, έπλεξε ένα στεφάνι και το φόρεσε στη μνήμη της ομορφιάς της και της αγάπης του γι’ αυτήν.
Πρώτα οι Έλληνες και στη συνέχεια οι Ρωμαίοι στεφάνωναν με κλαδιά δάφνης τους νικητές των αγώνων. Έτσι, ακόμη και σήμερα, η δάφνη συνδέεται με τη δόξα, τη νίκη και την αριστεία. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστές και οι θεραπευτικές της ιδιότητες. Λέγεται ότι η Πυθία του Μαντείου των Δελφών μασούσε φύλλα δάφνης πριν δώσει τον χρησμό της.