Κυπαρίσσι
Επιστημονική ονομασία: Cupressus sempervirens
Οικογένεια: Cupressaceae
Περίοδος ανθοφορίας: Νοέμβριος – Απρίλιος
Περιγραφή
Το κυπαρίσσι είναι κωνοφόρο, αειθαλές δέντρο, που κατάγεται από τη Μεσόγειο και τη δυτική Ασία. Απαντά κυρίως στην Ελλάδα, την Κύπρο, τη Μικρά Ασία, τη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράν, ενώ καλλιεργείται και ως καλλωπιστικό σε όλη τη νότια Ευρώπη. Τα περισσότερα είδη είναι δέντρα που φτάνουν τα 30 μέτρα ύψος και έχουν σχήμα οβελίσκου ή κολόνας. Υπάρχουν λίγα θαμνώδη είδη, αυτοφυή σε άγριες βραχώδεις περιοχές, με απλωμένα κλαδιά, που δεν ξεπερνούν τα 7 μέτρα ύψος.
Ο φλοιός του δέντρου χωρίζεται σε λωρίδες, ενώ τα μικρά, σκουρόχρωμα φύλλα του, που σε μεγαλύτερη ηλικία γίνονται λεπιοειδή, είναι πολύ πυκνά και καλύπτουν τα μικρά κλαδιά. Τα φύλλα συνοδεύονται εποχικά από μικρούς σφαιρικούς κώνους, που όταν γονιμοποιηθούν φέρουν σπέρματα.
Χρήσεις & ιστορία
Τα κυπαρίσσια φυτεύονται σε πάρκα, κατά μήκος δρόμων, για τη δημιουργία ανεμοφρακτών και σε αναδασώσεις. Το ξύλο τους, καλής ποιότητας και ανθεκτικό, χρησιμοποιείται και στην επιπλοποιία. Το ξύλο του κυπαρισσιού χρησιμοποιείται στις κατασκευές από την αρχαιότητα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Παρθενώνα.
Το δέντρο ενέπνευσε μάλιστα τον ελληνικό μύθο του Κυπαρίσσου, ενός νέου από την Κέα, εγγονού του Ηρακλή και αγαπημένου συντρόφου του Απόλλωνα. Ένα ήμερο ιερό ελάφι ήταν πάντα μαζί του. Όταν μια μέρα ο Κυπάρισσος το σκότωσε κατά λάθος με ένα ακόντιο, γεμάτος απόγνωση παρακάλεσε τους θεούς να τον αφήσουν να πεθάνει, αλλά να κρατήσουν τα δάκρυά του να κυλούν αιώνια. Οι θεοί τον λυπήθηκαν και μεταμόρφωσαν τον νέο σε ψηλό κυπαρίσσι. Το δέντρο με το σκούρο πράσινο χρώμα έγινε το δέντρο της θλίψης και οι καρποί του τα κρυσταλλωμένα δάκρυα του Κυπαρίσσου. Στους αρχαίους πολιτισμούς το κυπαρίσσι συμβόλιζε το πένθος. Ως ένδειξη πένθους κρεμούσαν κλαδιά κυπαρισσιού έξω από τις πόρτες μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Οι χριστιανοί, λόγω της μορφής του, θεωρούν ότι συνδέει τη γη με τον ουρανό.