Πεύκο
Επιστημονική ονομασία: Pinus
Οικογένεια: Pinaceae
Περίοδος ανθοφορίας: Μάρτιος – Απρίλιος, Ιούνιος – Οκτώβριος
Περιγραφή
Το πεύκο είναι αειθαλές, κωνοφόρο δέντρο. Ο φλοιός του είναι παχύς και αυλακωτός, ενώ τα φύλλα του είναι βελονοειδή, φύονται σε δέσμες και παραμένουν στο δέντρο από 2 έως 17 χρόνια. Είναι μακρόβιο δέντρο, με είδη που φτάνουν σε ηλικία από 100 έως 1.000 χρόνια ή και περισσότερο. Μπορεί να φτάσει τα 80 μέτρα ύψος, όμως τα περισσότερα είδη του έχουν ύψος από 15 έως 45 μέτρα. Τα πεύκα αγαπούν το φως και αντέχουν στην ξηρασία.
Τα άνθη του πεύκου είναι γνωστά ως κουκουνάρια και παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαδικασία αναπαραγωγής του δέντρου. Την άνοιξη ανοίγουν οι γυρεόσακοι και η γύρη διασκορπίζεται με τον άνεμο. Τα λέπια των θηλυκών κώνων ανοίγουν, δέχονται τη γύρη και κλείνουν. Η γονιμοποίηση γίνεται την επόμενη άνοιξη.
Τα πεύκα είναι πρόδρομα είδη στα δασικά οικοσυστήματα και εγκαθίστανται σε ακραία περιβάλλοντα, σχηματίζοντας φυτοκοινωνίες που διαμορφώνουν το περιβάλλον για την επόμενη γενιά φυτών.
Χρήσεις & ιστορία
Το πεύκο είναι αναμφίβολα το πιο πολύτιμο μελισσοκομικό φυτό της χώρας μας. Το πευκόμελο αποτελεί τη βάση της μελιτοπαραγωγής στην Ελλάδα, καθώς αντιστοιχεί περίπου στο 60% της συνολικής παραγωγής, και είναι μέλι εξαιρετικής ποιότητας.
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία η προέλευση του πεύκου αποδίδεται στη μεταμόρφωση της νύμφης Πίτυος. Η νύμφη βρέθηκε παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο θεούς που την ερωτεύτηκαν, τον Βορέα και τον Πάνα. Η προτίμησή της για τον Πάνα προκάλεσε τη ζήλια του Βορέα, ο οποίος την έριξε από έναν γκρεμό. Η Γη τη λυπήθηκε και μεταμόρφωσε το σώμα της σε πεύκο. Ως δέντρο στολίζει πλέον το μέτωπο του θεού της με στεφάνια από τα κλαδιά της, ενώ το χάδι των κλαδιών της από το φύσημα του Βορέα (βοριά) προκαλεί τον ήχο του θρήνου της.